Ne kadar uzun ve yıpratıcı olursa olsun yolu, ne kadar dikenli olursa olsun sevdadan feragat bahçesi

Ellerimizi yakıyorsa dokunduğumuzda teni, bir vazgeçiş başlamalıdır güzseherlerinden

Kayıp zamanlarımızın bulunmaz olduğu yokluk vakitlerinde, ellerimizde kilitli kelepçelerle , her gelmediğinde yeniden ezberlemek cismini

Her dokunamayışımda gözbebeklerine yeniden yazdırıyorum olmayan kaderimi

Bilinmez yarınlara kenetli geçmişimi her unutamayışımda, çığlık atıyor bütün benliğim

Her kayboluşumda sayfaların ardında , yenisi çeviremeyip kapatamadığımda kapağını

Yine isyanlar geliyor olmayan talihimden...

Kayıp, yitik ve karanlık bir çabayla saklanan hüznün

Bir akşam üzeri söğüt ağacının gölgesindeki yalnızlığı gibi, yalanları aklarken gerçek olduğunu unuttuğumuz kelimelerle

Tutsak olduğumuz uzaklara ağlarız sessizce

Soğuk, uykusuz bir gecenin sabahında bulduğumuz cızırdayan radyoda, ne çaldığını anlayamadan çaresizce dinlediğimiz bir kanal gibi

Serseri kelimelerin kaleme ettikleri zulümle yazılan şiirler gibi

Değerini bilemediğimiz gençlik çağlarımızın arkasına saklanmak yaşlanınca

Bu ne gibi bildin mi

Tıpkı seni sevmek gibi, tanımlanamayan bir karmaşayla kendinle kavga eder gibi...